کد مطلب : 3188
نشست خبری نمایشگاه عکس هدیه تهرانی برگزار شد
هدیه تهرانی گریه‌کنان خانه هنرمندان را ترک کرد
Share/Save/Bookmark
نشست خبري نمايشگاه عكس هديه تهراني، عصر روز گذشته در سالن كنفرانس خانه هنرمندان ايران برگزار شد.
سه شنبه ۲۴ آذر ۱۳۸۸ ساعت ۱۱:۳۲
هدیه تهرانی گریه‌کنان خانه هنرمندان را ترک کرد
به گزارش خبرنگار سرویس فرهنگی هنری برنا، هدیه تهرانی که در جلسه نشست مطبوعاتی نمایشگاهش حضور پیدا کرده بود، در توضیح کوتاهی گفت: این آثار نتیجه چهار سال مراقبه بر روی آب بوده است و من بدون اینکه طراحی یا قابی برای خلق این آثار داشته باشم، روزی 8 ساعت برای عکاسی از آب وقت گذاشته‌ام.
وی با تاکید بر اینکه من هیچ گونه ادعایی بر ارزش کیفی و هنری این عکس ندارم، گفت: البته همه ما در زندگی مدعی هستیم اما در مقابل عناصری مثل آب یا خاک نمی‌توانیم ادعایی داشته باشیم . تمام تلاش من در این نمایشگاه برای نوعی ستایش تقدیر از عناصر طبیعت بود و به نوعی کشف و شهود خود را از یک مراقبه 4 ساله به اشتراک با مخاطب گذاشته ام.
این بازیگر سینما در پاسخ به سوال برنا در مورد علاقه به عکاسی گفت: همان طوری که به سینما علاقه داشتم و به عکاسی نیز علاقه داشتم. البته قبل از اینکه کاری را آغاز کنم، نقاشی می‌کردم و بیشتر از نقاشی و بازیگری به عکاسی تمایل داشتم. ولی هیچ وقت فرصت نداشتم که آن را به صورت حرفه‌ای پی‌گیری کنم ولی آن را به صورت تجربی پی‌گیری کردم.
وی با تاکید بر اینکه نه در بازیگری و نه در عکاسی از هیچ آموزش حرفه ای برخوردار نبوده است، بیان کرد: من هم بازیگری و هم عکاسی را به صورت تجربی آموخته‌ام و نه بازیگر حرفه‌ای و نه عکاس حرفه‌ای بوده‌ام.
تهرانی تصریح کرد: آب تنها موضوعی نبوده که من عکاسی کرده ام بلکه 4 سال روی موضوع آب و 4 سال هم روی درخت، خاک، باد و آتش کار کرده ام و قصدم این بود که اولین نمایشگاه هم را با موضوع
قبل از هر کاری، نقاشی می‌کردم و بیشتر از نقاشی و بازیگری به عکاسی تمایل داشتم. ولی هیچ وقت فرصت نداشتم که آن را به صورت حرفه‌ای پی‌گیری کنم.
درخت برپا کنم اما چون آقای کیانیان زودتر از من نمایشگاهی با این موضوع را دایر کردند، من هم موضوع را تغییر داده و آب را موضوع نمایشگاهم قرار دادم.
وی هدف خود را از برپایی این نمایشگاه این طور عنوان کرد: من حرفه‌ای نیستم و ارزش‌های عکاسی این نمایشگاه را هم نمی‌شناسم اما هدفم این بوده که با توجه و دقت بیشتری به جزئیات اطراف، محیط و اطرافیان توجه کنیم و حتی این هدف را در چیدمان نمایشگاه هم رعایت کرده‌ام.
وی با تاکید بر اینکه هدف من از این نمایشگاه اهداف مالی را تعقیب نمی‌کردم گفت: اگر قصد من فروش این عکس‌ها بود، قطعاً نباید این نمایشگاه را در خانه هنرمندان برپا می‌کردم. قبل از هر موردی، گالری‌های خارج از کشور از برگزاری این نمایشگاه استقبال کردند ولی من این کار را نکردم و به دلیل اینکه چهار سال از وقتم را در ایران گذاشتم و کشف و شهودی که داشتم در داخل ایران بود، دلم می‌خواست که این نمایشگاه در داخل ایران برگزار شود. به همین دلیل نیز به سراغ میراث فرهنگی رفتم. کل این موضوع ارزش معنوی بالایی برای من به همراه داشت.
تهرانی تصریح کرد: سازمان میراث فرهنگی هزینه 220 میلیونی نمایشگاهش را به صورت یک وام تقبل کرده و او باید این مبلغ را بازگرداند.
اگر کسی بخواهد در این حجم نمایشگاهی بگذارد و تمرکزتان جنبه معنوی نمایشگاه باشد نه جنبه مادی آن، قطعاً باید با ارگان‌ها یا سازمان‌هایی به توافق برسد که از منابع ملی کشور استفاده می‌کنند. ولی اگر بخواهد یک نمایشگاه معمولی برگزار کند، می‌تواند با شرکت‌های خصوصی با برندهای خاص خودشان کمک بگیرد. 
علی رغم انتقاد بسیاری از منتقدین به تخصیص حداکثر امکانات به هدیه تهرانی، وی از کمبود جا و امکانات اجرای در خانه هنرمندان انتقاد کرد و ادامه داد: این نمایشگاه فقط 50 درصد از انتظار من را برآورده کرد.
وی همچنین در
به دلیل اینکه چهار سال از وقتم را در ایران برای عکاسی گذاشتم و کشف و شهودی که داشتم در داخل ایران بود، دلم می‌خواست که این نمایشگاه در داخل ایران برگزار شود.
مورد قیمت‌گذاری آثارش به خبرنگاران گفت: در قیمت‌گذاری‌ها دخالتی نداشتم و یکی از دوستانی که قیمت‌گذاری تابلو را برعهده داشتند، سیف الله صمدیان بود.
این بازیگر سینما با اشاره به اینکه 210 عکس به نمایش درآمده از میان مجموعه‌ای 60 هزار عکسی انتخاب شده است، اظهار داشت: قاب‌های انتخاب شده برای این آثار، برای اینکه به جنسیت آب لطمه‌ای نزند، از جنس پلکسی گلاس است و نقشه تک تک تابلوها را خودم طراحی کردم و همه آنها نقشه جداگانه دارد.
وی هزینه قاب ها را از 200 هزار تا 800 هزار تومان اعلام کرد و ادامه داد: از هیچ پیچ و میخی در قاب‌ها استفاده نشده است و یک ماه و نیم طول کشیده که قاب‌ها ساخته شوند. اگر همه این تابلوها را با همین قیمت‌ها به عنوان کاری حرفه‌ای به نمایش بگذاریم، هزینه کل نمایشگاه بر نخواهد گشت.
تهرانی با تاکید بر بالا نبودن قیمت‌ تابلوهایش، اظهار کرد: از چندین نمایشگاه عکس بازدید کردم و دیده ام که دانشجویان ترم اولی، قیمت زیر 300 هزار تومان را روی عکس‌هایشان نمی‌گذارند. در همه سالن ها، کنتاکت‌هایی از عکس و حتی بیشتر از تعداد عکس‌ها تهیه کرده‌ام تا اگر کسی توان خرید تابلو را نداشته باشد، از این کنتاکت‌های کوچک استفاده کنند.
وی با انتقاد از کسانی که نام و شهرت او را دخیل در این ماجرا می‌دانند، تصریح کرد: شاید ده اثر در این نمایشگاه قابل تامل عکاسی است اما این نماشگاه نوعی کانسپت به شمار می‌رود و ضرورت این قضیه در چیدمان نمایشگاه نیز دقت شده است. من همراه با اسمم به عکاسی نرفتم و این هدف را با اسمم انجام ندادم اما این اسم روی من است و کاری نمی‌توانم انجام دهم
تهرانی ادامه داد: در این مدت کسانی را نیز دیده‌ام که زاویه دیدشان نسبت به طبیعت عوض شده است و عکس‌ها برایشان جذاب بوده است. همه نوع نگاه و دید وجود دارد و قرار نیست همه از من تمجید کنند. من به دنبال
در قیمت‌گذاری‌های عکس‌ها دخالتی نداشتم و یکی از دوستانی که قیمت‌گذاری تابلو را برعهده داشتند، سیف الله صمدیان بود.
تعریف و تمجید نیستم و به همه نوع دیدگاه احترام می‌گذارم. این اتفاق که کسانی وجود دارند که اصلاً با عکس‌های من کار نداشتند بلکه فقط به خاطر هدیه تهرانی آمده بودند، دست من نیست. این ذره بین بزرگ که هدیه تهرانی را بزرگ می‌کند در دست جامعه است.
وی با اشاره به اینکه هیچ وقت رضایت از انجام کاری، صددرصد نیست، در مورد میزان موفقیت نمایشگاه گفت: اگر آثار این نمایشگاه روی یک نفر تاثیر بگذارد برای من کافی است و خواهش می‌کنم من را محدود به اسمم نکنید.
هدیه تهرانی در پاسخ به این سوال که اگر ادعایی ندارید چرا عکاسی می‌کنید، اظهار داشت: همه ما به نوعی دغدغه‌هایی داریم و دغدغه من نیز نمایش تجربیاتم از کشف و شهود در طبیعت بود. من یک لحظه را در یک موقعیت خاص و یک زمان خاص با زاویه دید خودم به تصویر کشیدم اما این تجربه را فقط عکس نگه می‌دارد و ثبت می‌کند و اصلاً من می توانم مدعی این باشم که در این لحظه، پدیده‌ای را به این شکل دیده‌ام که ثبت کردم و حالا هم به نمایش گذاشتم تا دیده شود.
وی در این خصوص افزود: من ادعای عکاسی تکنیکی ندارم پس هر ایراد تکنیکی به این عکس‌ها وارد است چراکه من همه تلاشم را کردم که چیزی را به عنوان یک عنصر شفاف و زلال و طبیعی که در اطراف ماست را به نمایش درآورم.
تهرانی در مورد تکراری بودن آثار نمایشگاهش بیان داشت: در این مجموعه آثار با نوعی تنوع و نه تکرار روبرو هستیم. تنوع رنگ، چیدمان و تعداد آثار خسته کننده نیست ولی ممکن است حجم زیاد آن تاثیر گذار باشد. برگزاری این نمایشگاه در توان من بوده است و این سوژه‌ای است که نمی‌توان آن را محدود کرد و مخاطب باید برای رسیدن به هدف اصلی نمایشگاه درگیر این فضا شوند.
وی درباره ايده‌ طراحي «پل آبان‌گان» كه در محوطه خانه هنرمندان قرار دارد، توضيح
من ادعای عکاسی تکنیکی ندارم پس هر ایراد تکنیکی به این عکس‌ها وارد است.
داد: هدف من، حضور آب در زمین است. اين حوض با رنگ سفيد طراحي شده و دو طرف آن ديوارهاي آيينه‌اي قرار گرفته است كه بي‌نهايت را نشان مي‌دهد و به تعليق وجود ما در خلقت و تمام آن‌چه كه در زمين اتفاق مي‌افتد اشاره دارد زيرا ما با قدم‌نهادن بر روي اين پل به نوعي ميان آب، آسمان و يك بي‌نهايت قرار مي‌گيريم. نمايشگاه «آبان‌گان» از آبستره‌ترين فرم خود كه اين پل است شروع مي‌شود و تا يك اثر كاملا رئال كه همان حوضچه‌هاي طبقه بالاست ادامه پيدا مي‌كند.
تهرانی در پاسخ به سوالی در خصوص درک مخاطب از این اثر ادامه داد: اگر مخاطبي با اين اثر آبستره، مدرن و مفهومي ارتباط برقرار نمي‌كند، من كاري نمي‌توانم انجام دهم چون قرار نيست تمام مفاهيم را به صورت جويده شده در دهان مخاطب بگذارم.
وی افزود: در تالار انتظامي نيز ويدئو آرت خلقت با مفاهيمي همچون چرخش آب و خلقت نمايش داده مي‌شود.
هدیه تهراني در پايان نشست از ادامه دادن عكاسي خبر داد و بیان داشت: با اين استقبالي كه از من و آثار من شد، قطعا ديگر در ايران نمايشگاهي نخواهم گذاشت. زيرا در ساير كشورها قبل از هر چيز به من به عنوان فردی عکاس نگاه مي‌كنند كه قصد دارد كشف و شهودهاي خود را به نمايش بگذارد و بعد از آن شايد به نام هديه تهراني توجه کنند. 

حاشیه‌ها:
* هدیه تهرانی با بیش از 40 دقیقه تاخیر در نشست مطبوعاتی نمایشگاهش حاضر شد.
* خبرنگار سایت خانه هنرمندان ایران بیشترین انتقاد را به وی داشت و پس از انتقادهای فراوان جلسه را ترک کرد که این اتفاق تاثیر بدی بر روحیه هدیه تهرانی گذاشت.
* به نظر می‌رسد فشار این جلسه در حدی بود که علی رغم سعی هدیه تهرانی بر کنترل احساساتش، در نهایت پس از خروج وی از ساختمان خانه هنرمندان، وی با صدای بلند گریه کرد.